وقتی زمان که روزهای عمر ما را می رباید،شادی های ما را نیز برباید، چیزی جز یاد گذشته برای ما باقی نخواهد ماند و یادهای گذشته هستند که می توانند ما را تازه کنند و ما را خوشبخت سازند.
ای یار زیبای جوانی! به یاد داشته باش هنگامی که گل زیبای تو از باد خزان گزند بیند تنها این خاطره برای تو می ماند که زمانی تنها زیبای زمان بودی و این برای تو خوشبختی و امید است. در اینجاست که یادهای گذشته به یاری ما می شتابند. پس دیگر از غم فردا سخن مگوی؛ مگو که پیر خواهی شد.
زیرا شادی های ما همیشه پایدار خواهند بود. شادی هایی که از یادهای گذشته شیر می نوشند.
ای یار زیبای جوانی ! پیش بیا ، جام خندان را لبریز ساز و فراموش مکن که امید مانند یک جام مستی بخش اثری را که اندوه به جای می نهد می شوُیَد و برای ما روزهای آینده را تابنده و یادهای گذشته را زرین می سازد.
فراموش مکن که زمان آئینه ی زرینی است که همه جا را نور می دهد اما همه چیز را می سوزاند و برای آنکه شادی های من و تو را نسوزاند باید در زیر سقف یادهای گذشته پناه گیریم. در آنجاست که می توان به فراموشی و شادی دست یافت.
آندره ژِید
+ نوشته شده در چهارشنبه
1385/04/21ساعت 13:16 توسط بهار داداش
|
